woensdag, 02 maart 2011 14:49
(Verschenen in de Uitstraling)
Gedragsstoornis
Je spreekt van een stoornis als het probleem niet te verhelpen is en de persoon ermee moet leren omgaan. Een stoornis zit echt in het lichaam en is met de geboorte in de genen meegegeven. Het probleem van de stoornis zit in de aanleg en rijping/ontwikkeling van het zenuwstelsel. Dit heeft invloed op de ontwikkelingsfuncties. Wanneer een kind een stoornis heeft reageert het niet zo positief en nieuwsgierig op nieuwe prikkels en dingen als normale kinderen. Ze kunnen niet goed tegen verandering en kunnen zich niet goed inleven in anderen en in sociale situaties. Door goede steun en opvoeding kun je ervoor zorgen dat de uitkomsten van een stoornis minder negatief zijn.
Gedragsprobleem
Een gedragsprobleem is niet iets wat je hebt meegekregen toen je geboren werd, maar heb je gekregen. Het staat meer buiten het kind, het is geen eigenschap. Er zijn problemen die ontstaan zijn in de omgeving van het kind (bijvoorbeeld (door omstandigheden) in het gezin of op school). Door die problemen verloopt nu de ontwikkeling minder goed. Het probleem is aan de situatie gebonden. Het gedragsprobleem wordt als het gevolg gezien van een oorzaak, bijvoorbeeld een trauma die het kind heeft ondergaan of een slechte opvoeding.
Bij een gedragsstoornis is wetenschappelijk (via onderzoek) aan te tonen dat een kind anders functioneert dan de meeste andere kinderen. Het betekent niet dat kinderen met een gedragsstoornis slecht functioneren of altijd een achterstand hebben. In veel gevallen is een gedragsstoornis niks meer dan een set karaktereigenschappen van een kind, dat onder een bepaalde noemer geplaatst kan worden. Veel ouders en kinderen vinden het prettig om te weten hoe ze bepaalde gedragsstoornissen kunnen aanpakken en wat ze kunnen doen om het leven voor iedereen in het gezin prettiger te maken.
Een stoornis is in principe niet te verhelpen. Wel kun je iemand met een gedragsstoornis veel aanleren, waardoor er goed mee te leven is.
Gedragsstoornissen zijn:
Autisme is een contactstoornis die zich vooral uit in beperkt sociaal gedrag. Bij autisme is er een beperkte emotionele wederkerigheid. Een autistisch kind heeft grote moeite met het zich inleven in een ander.
Het Syndroom van Asperger is een stoornis die aan autisme verwant is. Kinderen met Asperger zijn vaak intelligent (normaal tot bovengemiddeld) ze kunnen zich niet zo goed inleven in anderen, ze kunnen niet goed tegen veranderingen en ze hebben vaak weinig verschillende interesses.
Kinderen met PDD-NOS hebben niet alle kenmerken (of in mindere mate) van autisme en daarom mag er niet van autisme gesproken worden. Ze zijn Actief maar onhandig: Teruggetrokken:en Passief
Kinderen met ADHD hebben een gebrek aan aandacht en/of zijn over-beweegelijk en impulsief.
Een kind met ADD komt vaak dromerig, ongeïnteresseerd en ongemotiveerd over. Ze hebben over het algemeen enorm veel moeite om de eigen gedachten te ordenen, waardoor ze zich moeilijk kunnen concentreren op relevante zaken.
NLD is een leerstoornis die te maken heeft met de informatieverwerking. Het heeft betrekking op nieuwe, complexe en ruimtelijke informatie. Omdat het kind situaties hierdoor niet goed kan overzien, heeft dit grote gevolgen op het gedrag van het kind en op de sociale aanpassing.
ODD Oppositioneel-opstandige gedragsstoornis. Kinderen die hier last van hebben, hebben een combinatie van oppositioneel en agressief gedrag.
Gilles de la Tourette is een syndroom dat zich kenmerkt door tics. Tics zijn opeens opkomende, niet doelgerichte, ongecontroleerde en steeds weer optredende bewegingen (motorische tics) en geluiden (vocale tics), die langer dan één jaar bestaan. De tics kun je niet bedwingen, maar kunnen wel voor korte tijd (seconden tot minuten) onderdrukt worden.
Er bestaan twee soorten reactieve hechtingsstoornissen. De geremde en de ontremde stoornis. Kinderen met de geremde hechtingsstoornis reageren niet goed in sociale situaties. Bij de ontremde hechtingsstoornis kan het kind zich niet hechten aan een bepaald persoon, maar kan zich aan ieder persoon vastklampen.
Borderline is een persoonlijkheidsstoornis. Een persoonlijkheidsstoornis valt onder de psychische aandoeningen. Mensen met borderline zitten op de grens van realiteitsverlies; de ene keer verliezen ze wel de realiteit uit het oog, waardoor ze geen verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun gedrag. De andere keer hebben ze wel goed realiteitsbesef, zo beseffen zij goed wat voor gevolgen hun daden hebben.